Το Εφετείο δικαιώνει τους ασφαλισμένους της ΑΣΠΙΣ που δεν πρόλαβαν τις προθεσμίες για αναγγελία απαίτησης

Μετά και την οριστική αποτυχία μεταβίβασης σε ανάδοχη ασφαλιστική εταιρία του Χαρτοφυλακίου Ζωής της υπό ασφαλιστική εκκαθάριση ασφαλιστικής επιχείρησης, θεωρούνται λυμένες και όλες οι ασφαλιστικές συμβάσεις ζωής και μάλιστα από την ημερομηνία ανάκλησης της άδειας λειτουργίας της τελευταίας και εφεξής εφαρμόζονται και για τους δικαιούχους ασφάλισης ζωής οι διατάξεις περί ασφαλιστικής εκκαθάρισης, με αυτόθροη συνέπεια, την υποχρέωση των τελευταίων για αναγγελία των απαιτήσεών τους στον εκκαθαριστή, με σκοπό την επαλήθευσή τους και την προνομιακή τους ικανοποίηση από την ασφαλιστική τοποθέτηση, μετά από σχετική πρόσκληση από τον τελευταίο, κατ’ανάλογη εφαρμογή των προβλεπόμενων από τη διάταξη του άρθρου 10 παρ. 3 του ν.δ/τος 400/1970, για τους δικαιούχους ασφαλίσματος.

Αυτή η διαδικασία της αναγγελίας των απαιτήσεων ακολουθείται και για τους δικαιούχους ασφαλίσματος και συνεπώς το ίδιο θα πρέπει να ισχύει και για τους δικαιούχους ασφάλισης ζωής, αφού δεν συντρέχει λόγος διαφορετικής αντιμετώπισης αυτών στα πλαίσια της ασφαλιστικής εκκαθάρισης και της προνομιακής ικανοποίησης αμφοτέρων από την ασφαλιστική τοποθέτηση.

Κατά την κρίση του δικαστηρίου, είναι σαφές ότι για το δικαιούχο ασφάλισης ζωής, που δεν ανήγγειλε την απαίτησή του στον εκκαθαριστή ή δεν την ανήγγειλε εμπρόθεσμα, δεν χωρεί η ανακοπή του άρθρου 10 παρ. 3 του ν.δ/τος 400/1970 αλλά η ανακοπή της διάταξης του άρθρου 92 ΠτΚ, συμπληρωματικά εφαρμοζόμενου και στην περίπτωση της ασφαλιστικής εκκαθάρισης (αρθρ. 179 ΠτΚ).

Η επίκληση από τους ανακόπτοντες του άρθρου 10 παρ. 3 του ν.δ/τος 400/1970, κατά το χαρακτηρισμό της ένδικης ανακοπής τους, δεν δεσμεύει το δικαστήριο, ως προς το νομικό χαρακτηρισμό αυτής, το οποίο εφαρμόζοντας αυτεπαγγέλτως το νόμο, προσδίδει στα επικαλούμενα προς θεμελίωση του οικείου ισχυρισμού περιστατικά τον – κατά την κρίση του – προσήκοντα νομικό χαρακτηρισμό και υπάγει τον ισχυρισμό στον προσήκοντα κανόνα δικαίου, λαμβάνοντας υπόψη την ιστορική βάση και το υποβαλλόμενο αίτημα. Ως εκ τούτου ορθά το πρωτοβάθμιο δικαστήριο εκτίμησε την ανακοπή ως παραδεκτή και νόμιμη, στηριζόμενη στην παραπάνω διάταξη του άρθρου 92 ΠτΚ, απορριπτομένων ως αβάσιμων των αντίθετων ισχυρισμών της εκκαλούσας.

 

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on print

Ετικέτες

[adrotate banner="18"]
[adrotate banner="5"]
[adrotate banner="6"]

Πρόσφατα Άρθρα

Follow Us

[et_bloom_inline optin_id="optin_3"]