Ο Γιάννης κι ο Γιαννάκης

Παροιμία; Όχι. Λογοπαίγνιο; Όχι. Απλώς, ο Γιάννης κι ο Γιαννάκης είναι οι δυο όψεις του ίδιου νομίσματος. Ανθρωπιά και ορθολογισμός, λογική και συναίσθημα, όνειρο και πραγματικότητα, επιθυμία και δυνατότητα, θέλω και μπορώ. Έννοιες, όχι αντίθετες αλλά συμπληρωματικές.

Αφορμή για το άρθρο τα δύο άτομα, ο Γιάννης κι ο Γιαννάκης, που έκλεψαν την παράσταση από τους συνήθεις υπόπτους, τους άξιους ασφαλιστές της επιθεώρησης (παρά τις αξιοζήλευτες παραγωγικές τους επιτυχίες) και τα υψηλόβαθμα στελέχη της εταιρείας (παρά τις φρέσκιες και αισιόδοξες προγραμματικές τους ιδέες) στην εντυπωσιακή ετήσια εκδήλωση της Επιθεώρησης Χρήστου Χρυσολόγου της Εθνικής Ασφαλιστικής που πραγματοποιήθηκε πριν από τρεις περίπου μήνες στην κατάμεστη αίθουσα του ξενοδοχείου Metropolitan. Αφήνοντας ικανό χρόνο να παρέλθει, ώστε να μην είναι «θέμα επικαιρότητας», επανέρχομαι στον… μικρό Γιάννη και στον… μεγάλο Γιαννάκη!

Πόσα θα είχε πετύχει ο μεγάλος Παναγιώτης Γιαννάκης κυρίως ως προπονητής, ως coach, αν δίπλα από τον απόλυτο και εκνευριστικό ίσως ορθολογισμό του, αν παράλληλα με την αδιάκοπη και εξαντλητική αγωνιστική του προσπάθεια και αν μαζί με τις συνεχείς αυστηρές προτροπές και τεχνικές οδηγίες του, δεν υπήρχαν η ανθρωπιά, το συναίσθημα, το όνειρο; Πως μπορείς να εκπαιδεύσεις και να καθοδηγήσεις ανθρώπους, να τους κάνεις να πιστέψουν σε σένα, τον δάσκαλο, τον manager, τον προπονητή και ταυτόχρονα στον εαυτό τους, στις δικές τους δυνάμεις, στην ομάδα τους και στις ικανότητές τους, όταν απλώς τους μεταχειρίζεσαι ως ρομποτάκια; Άλλο οι αυτοματισμοί και τα ταχύτατα αντανακλαστικά και άλλο η ανθρώπινη ευφυία. Άλλο οι στόχοι και άλλο οι επιτυχίες. Που θα είχε φτάσει ο παίκτης Γιαννάκης, πέρα από το πείσμα και τις ικανότητές του, αν από μικρό παιδί, από τις αλάνες της Νίκαιας δεν ονειρευότανε; Και πως θα είχε αποκλείσει την dream team των ΗΠΑ από τον τελικό του μουντομπάσκετ το 2006 με εκείνη την αλησμόνητη κατοστάρα, αν δεν το πίστευαν βαθιά μέσα τους κι αυτός και οι παίκτες;
Όμως, το όνειρο, η πίστη, το συναίσθημα χαρακτηρίζουν ανθρώπους, όχι μηχανές και ρομπότ! Και σίγουρα τα στατιστικά ενός αγώνα είναι ίσως πιο ψυχρά και από τις μηχανές!

Και αντίστροφα, η καθαρά ανθρώπινη, τρυφερή επιθυμία του μικρού Γιάννη. Ποιος ορθολογισμός μπορεί να κρύβεται μέσα στο όνειρο ενός οκτάχρονου παιδιού να πετάξει στην θέση και με την στολή του πιλότου με ένα πολεμικό της ελληνικής αεροπορίας; Κανένας ορθολογισμός, μόνο εσωτερική ανάγκη, μόνο η εικονική πραγματικότητα που σχηματίζεται ελεύθερα με την σκέψη, όταν κλείνουν τα μάτια το βράδυ πριν τον ύπνο. Το όνειρο του απραγματοποίητου, που όμως για τον μικρό Γιάννη έγινε πραγματικότητα! Από μόνο του; Όχι βέβαια, χρειάστηκε να προστεθούν οι λογικές κινήσεις, η επιμονή στον στόχο, η τήρηση διαδικασιών από τους ανθρώπους της επιθεώρησης Χρυσολόγου, που άφησαν για λίγες στιγμές τους δικούς τους “σοβαρούς” στόχους και αφιερώθηκαν στην πραγματοποίηση ενός ονείρου!

Μια συνεχής παλινδρόμηση μεταξύ λογικής και συναισθήματος που ισορροπεί την ανθρώπινη ύπαρξη. Ακόμα κι αν κάποιες αποφάσεις, ατομικές ή συλλογικές, νομίζουμε ότι λαμβάνονται μόνο με την λογική ή μόνο με το συναίσθημα, δεν είναι παρά η συνισταμένη και των δύο που απλώς, την στιγμή της έκφρασης λαμβάνουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Ας τα έχουμε όλα αυτά υπόψη μας εμείς, “οι άνθρωποι της αγοράς”, όταν στήνουμε εταιρείες, όταν σχεδιάζουμε στρατηγικές, όταν θέτουμε στόχους, όταν διοικούμε ή χειριζόμαστε ανθρώπινο δυναμικό. Γιατί κανείς μας δεν ξέρει ποια χαρακτηριστικά και ποιες ιδιότητες υπερτερούν κάθε φορά, κάθε στιγμή. Και σε εμάς και στους άλλους. Και τα αποτελέσματα δεν είναι πάντοτε εύκολο ούτε να αναλυθούν, ούτε να επεξηγηθούν, απλώς έρχονται κουβαλώντας χιλιάδες παραμέτρους. Και στην επιτυχία και στην αποτυχία. Ποιος άλλωστε και με τι κριτήρια θα αποφασίσει αν κάτι είναι “επιτυχία” ή “αποτυχία”;

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on print

Ετικέτες

[adrotate banner="18"]
[adrotate banner="5"]
[adrotate banner="6"]

Πρόσφατα Άρθρα

Follow Us

[et_bloom_inline optin_id="optin_3"]