Κρα-κρα και τσίου-τσίου!

Καταρχήν, για μα μην συμπεριφερόμαστε με νοοτροπίες διαχωρισμού και αποκλεισμού, να υπενθυμίσουμε ότι και το κρα-κρα και το τσίου-τσίου είναι φωνές πουλιών της πανίδας της πολύπαθης γης μας. Από εκεί και πέρα, κάθε συνειρμός και κάθε επιλογή είναι δεκτή.

Αφορμή για την μικρή αυτή παρέμβαση στάθηκε άρθρο που δημοσιεύθηκε την Πέμπτη 5/5/2016 στην εφημερίδα Ριζοσπάστης με τίτλο “κρα-κρα!” και αναφερότανε στα “κοράκια των ιδιωτικών ασφαλιστικών εταιρειών” που “άρχισαν να κάνουν βόλτες πάνω από την Κοινωνική Ασφάλιση” με αφορμή την αναμενόμενη κατάρρευση του ΕΔΟΕΑΠ μετά την ψήφιση του νέου ασφαλιστικού νόμου.

Γιατί, για μια ακόμη φορά θα πρέπει ως άτομα, ως αγορά, ως επαγγελματίες και ως κοινωνία, να επιλέξουμε το “ κρα-κρα” ή το  “τσίου-τσίου”; Γιατί πρέπει η κοινωνική και η ιδιωτική ασφάλιση να βρίσκονται σε αντίπαλα στρατόπεδα ή να καιροφυλακτεί η μία για το πότε θα καταρρεύσει η άλλη πλευρά; Αν εξαιρέσουμε 2-3 ακραίες περιπτώσεις, σύμφωνα με τις οποίες τα πάντα έχουν εκχωρηθεί στην ιδιωτική ασφάλιση ή τα πάντα διαχειρίζονται από το κράτος, σε όλα τα κράτη η κοινωνική και η ιδιωτική ασφάλιση όχι μόνο συνυπάρχουν, αλλά αλληλοσυμπληρώνονται και επιτυγχάνουν το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα.

Ουδείς διαφωνεί ότι το κράτος οφείλει να παρέχει αξιοπρεπή περίθαλψη σε όλους τους πολίτες, ανεξάρτητα από φύλλο, εργασία, εισφορές και ιδιότητες. Αν το ελληνικό κράτος απέτυχε παταγωδώς να διαχειριστεί επί δεκαετίες την υποχρέωσή του αυτή, παρά τα τεράστια ποσά εισφορών που έχουν κατατεθεί από την συντριπτική πλειοψηφία των εργαζομένων αυτής της χώρας, δεν φταίει η ιδιωτική ασφάλιση. Ας θυμηθούμε ενδεικτικά τις επί δεκαετίες άτοκες καταθέσεις στην Τράπεζα της Ελλάδος, την σκανδαλώδη διαχειριστική σπατάλη, τις χαριστικές αλλά νομοθετημένες πρόωρες συνταξιοδοτήσεις, την ανικανότητα ελέγχου και εντοπισμού ατασθαλιών, τον πολυκερματισμό των Ταμείων, τις διαφοροποιήσεις των παροχών, αλλά και την καταλήστευση των αποθεματικών μέσω… επενδύσεων ή κουρεμάτων.

Από την άλλη, όπου και όποτε υπήρξαν ατασθαλίες, απάτες και εξαπάτηση των πολιτών από ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες, η τελική ευθύνη ήταν και πάλι του κράτος που  απεδείχθη ανίκανο (ή κατ’ άλλους σκοπίμως αδρανές) ως προς την εποπτική του υποχρέωση και ως προς την έγκαιρη και αποτελεσματική προστασία του καταναλωτή.

Είναι το ίδιο κράτος που ουδέποτε θέλησε να αναπτύξει την ασφαλιστική συνείδηση στους πολίτες του, η οποία ως έννοια είναι ευρύτερη της ιδιωτικής ασφάλισης και αναφέρεται στην κατανόηση από πλευράς πολίτη, από μικρή ηλικία, ότι ως άτομο, ως οικογένεια και ως επαγγελματίας, πρέπει να ενδιαφέρεται και να φροντίζει ώστε να έχει εξασφαλίσει την υπόστασή του, σε κάθε περίπτωση ατυχήματος ή οικονομικής ζημιάς.

Την ίδια ώρα που το ίδιο κράτος είχε θεσπίσει την «ημέρα της αποταμίευσης» (όλοι έχουμε γράψει εκθέσεις στο σχολείο για το θέμα αυτό!) για να μεγαλώσει το κάθε παιδί έχοντας ενστερνιστεί, συνειδητά ή υποσυνείδητα, ότι πρέπει να καταθέτει και να αποταμιεύσει στις τράπεζες! Οποία υποκρισία! Βέβαια, ακόμα και σήμερα, αν συζητήσεις με οποιονδήποτε βουλευτή ή κρατικό υπάλληλο περί καταθέσεων θα σου αναπτύξει πλήρως την ανάγκη ύπαρξης τραπεζικού συστήματος, ενώ αν συζητήσεις περί αποταμιευτικών συνταξιοδοτικών προγραμμάτων, περί μακροχρόνιων εγγυήσεων ή περί συνταξιοδοτικών προγραμμάτων εφάπαξ καταβολής, θα δηλώσει παντελή άγνοια!

Αν ζητούμενο είναι η εξυπηρέτηση των αναγκών του πολίτη για σύνταξη και περίθαλψη, τότε πραγματικά υπάρχει χώρος και για τους δημόσιους και για τους ιδιωτικούς φορείς ασφάλισης. Και μάλιστα, άλλες αυξημένες υποχρεώσεις έχει το κράτος προς κάθε πολίτη του και άλλες ο ιδιώτης επιχειρηματίας προς τους πελάτες του. Ενώ το «τελικό προϊόν» μπορεί να είναι το ίδιο, γιατί θα πρέπει να μπερδεύουμε τους σκοπούς και τις υποχρεώσεις κάθε πλευράς;

Και επιπλέον, γιατί μόνο όταν συζητάμε για σύνταξη και υγεία συγκρίνουμε δημόσια και ιδιωτική ασφάλιση; Ποιες είναι οι δυνατότητες ενός δημόσιου φορέα να αποκαταστήσει έναν οικογενειάρχη που κάηκε το σπίτι του ή έναν επαγγελματία που καταστράφηκε η επιχείρησή του ή έναν επιστήμονα που υπέπεσε σε ένα λάθος και έβλαψε τον πελάτη του; Και τέλος, ποιος από όλους εμάς θα ήταν ευχαριστημένος, αν την ζημιά που του προξένησε με το αυτοκίνητο του κάποιος, θα έπρεπε να την αποζημιωθεί από δημόσιο φορέα;  Ή εκεί είναι καλή η ιδιωτική ασφάλιση, ακριβώς επειδή δεν δραστηριοποιείται ο δημόσιος φορέας στους τομείς αυτούς;

Το πρόβλημα που επί χρόνια συζητάμε, δημόσιος ή ιδιωτικός φορέας, υπάρχει και συντηρείται γιατί ποτέ δεν ξεκαθαρίσαμε υποχρεώσεις, δικαιώματα, εισφορές και υποχρεώσεις της κάθε πλευράς. Και εξακολουθούμε να μην συζητάμε σοβαρά για συμπληρωματικότητα, με σκοπό την μέγιστη εξασφάλιση του κάθε πολίτη και σε κάθε περίπτωση. Αν συζητάγαμε, τότε ίσως όλοι να στρεφόμασταν προς το τσίου-τσίου, που όλοι αποδεχόμαστε και ίσως απολαμβάνουμε και να απομακρυνόμασταν από το κρα-κρα, που οι περισσότεροι απεχθανόμαστε και μας δημιουργεί αρνητικά αισθήματα.

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on print

Ετικέτες

[adrotate banner="18"]
[adrotate banner="5"]
[adrotate banner="6"]

Πρόσφατα Άρθρα

Follow Us

[et_bloom_inline optin_id="optin_3"]