Ένα πρόσφατο αληθινό γεγονός αποτέλεσε την αφορμή του άρθρου αυτού. Είναι από τα μικρά αλλά τόσο σημαντικά που, κατά την ταπεινή μου άποψη, διαμορφώνουν την (αρνητική) εικόνα της ασφαλιστικής αγοράς στις τοπικές κοινωνίες και στο ευρύτερο καταναλωτικό κοινό. Σε μια εποχή μάλιστα, που το μόνο που δεν χρειάζεται η ελληνική ασφαλιστική αγορά είναι η δημιουργία αρνητικών εντυπώσεων.
Επισημαίνω επίσης, ότι η παρούσα προσέγγιση αναζητά τη σκοπιμότητα των ενεργειών που περιγράφονται και δεν αμφισβητεί το αναγωγικό δικαίωμα που ούτως ή άλλως έχει κάθε εταιρεία, ούτε τα όσα υπέγραψε καλόπιστα ο αποζημιωθείς. Όταν μάλιστα πρόκειται για μια μεγάλη, εύρωστη, σοβαρή και από κάθε άποψη αξιόλογη ευρωπαϊκή ασφαλιστική εταιρεία, που πρωταγωνιστεί τόσο στη χώρα μας, όσο και σε πολλές άλλες χώρες παγκοσμίως. Ας έρθουμε όμως στα γεγονότα.
Για μια τουλάχιστον πενταετία έχει ασφαλισμένο στην συγκεκριμένη εταιρεία το διαμέρισμά του ο πελάτης με ένα πλήρες πακέτο ασφάλισης. Φωτιές, νερά, αστικές ευθύνες, σεισμό και όλες οι πρόσθετες καλύψεις των πολυασφαλιστηρίων και μάλιστα με πρόβλεψη ετήσιας αναπροσαρμογής κεφαλαίων. Ένας συνειδητοποιημένος δηλαδή πολίτης με ασφαλιστική συνείδηση, αφού ούτε στεγαστικό δάνειο έχει, ούτε οποιαδήποτε άλλη υποχρέωση ασφάλισης.
Πριν από λίγο καιρό διαπίστωσε κάποιες υγρασίες, ψηλά στον τοίχο κοντά στο ταβάνι, που επεκτεινότανε με γοργό ρυθμό. Ανησύχησε, σωλήνας από εκεί δεν περνούσε, ειδοποίησε τον ασφαλιστή του (ναι ξέρω, τον ασφαλιστικό του διαμεσολαβητή, αλλά έτσι τον προσφωνεί, «ο ασφαλιστής μου»), ο οποίος έκανε αμέσως δήλωση στην ασφαλιστική εταιρεία. Η ανταπόκριση ήταν άμεση, ο πραγματογνώμονας ευγενικός, δεν έψαξε και πολύ, η εμπειρία του τον οδήγησε αμέσως σε μια εξωτερική υδρορροή που πέρναγε κοντά από το επίμαχο σημείο και οδηγούσε τα νερά της βροχής από τους πιο πάνω ορόφους και την ταράτσα στο δρόμο.
Υπέδειξε στον ιδιοκτήτη το σημείο και του είπε αφενός να φωνάξει έναν υδραυλικό για να ξεβουλώσει την υδρορροή και αφετέρου να ζητήσει δυο προσφορές για το βάψιμο του δωματίου. Όλα έγιναν άψογα, λίγες μέρες μετά συμφωνήθηκε το ποσό κοντά στα τριακόσια ευρώ, η υδρορροή (που ήταν πράγματι βουλωμένη) καθαρίστηκε, το δωμάτιο βάφτηκε, ο πελάτης αποζημιώθηκε και …όλα καλά.
Μέχρι πριν από λίγες ημέρες, που οι ένοικοι της μικρής πολυκατοικίας διάβασαν ένα μεσημέρι το εξώδικο της ασφαλιστικής εταιρείας προς την διαχείριση της πολυκατοικίας, που την καθιστούσε υπεύθυνη για την ζημιά, της ζητούσε το ποσό που κατέβαλε στον πελάτη της και επιπλέον 150 περίπου ευρώ για τα έξοδα της πραγματογνωμοσύνης!
Όπως όλοι καταλαβαίνετε, σούσουρο στην πολυκατοικία, οι ερωτήσεις βροχή: ποιος, τι, γιατί, πότε, πώς; Και στο τέλος έκοψαν την καλημέρα στον ιδιοκτήτη που “πήρε τα λεφτά του και έβαλε την ασφαλιστική εταιρεία να στραφεί εναντίον τους!”. Ναι, δεν είναι σωστό, αλλά το αποτέλεσμα για αυτούς ήταν το ίδιο, άλλος εισέπραξε και αυτοί θα πληρώσουν! Σε μια μικρή πολυκατοικία που δεν έχουν λεφτά να αγοράσουν πετρέλαιο, κάποια ασφαλιστική εταιρεία τους ζητά τετρακόσια περίπου ευρώ. Κι αν δεν τα πληρώσουν, δικηγόροι, δικαστήρια κ.λπ. Με τι λεφτά;
Παρεπιπτόντως, ακούστηκαν δυο-τρεις ένοικοι, πιο μορφωμένοι που καταλάβαιναν περί επανεισπράξεων, να λένε: Είναι δυνατόν να συμπεριφέρεται έτσι μια μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία για τέσσερα κατοστάρικα; Κι εγώ που έχω χρόνια το αυτοκίνητό μου εκεί, που τους εμπιστευόμουν! Θα αλλάξω εταιρεία, άκου να μας ζητούν χρήματα γιατί βούλωσε μια υδρορροή!
Άδικα προσπάθησε ο αποζημιωθείς ιδιοκτήτης να τους εξηγήσει, δεν του λένε πλέον ούτε καλημέρα, βλέπουν τη γυναίκα του στο ασανσέρ και πάνε από τις σκάλες… Τι να κάνει, έξαλλος και αυτός απευθύνθηκε στον ασφαλιστή του, τον κατηγόρησε ευθέως ότι δεν τον ενημέρωσε για το τι θα επακολουθούσε, ότι τον εξέθεσε στους επί χρόνια γείτονές του, του ζήτησε να επιστρέψει τα χρήματα της αποζημίωσης στην ασφαλιστική εταιρεία και του δήλωσε ότι δεν θέλει να ξαναδεί ούτε αυτόν, ούτε την συγκεκριμένη εταιρεία. Μάταια αυτός (αφού ψιθύρισε τα …γαλλικά του για την ασφαλιστική εταιρεία) προσπάθησε να του εξηγήσει για την εξοφλητική απόδειξη, την εκχώρηση των δικαιωμάτων, το αναγωγικό δικαίωμα…
Η ιστορία δεν έχει λήξει, δεν γνωρίζω αν η εταιρεία δέχθηκε πίσω την αποζημίωση ώστε να κλείσει η υπόθεση, δεν γνωρίζω αν θα εξακολουθήσει να απαιτεί (και από ποιόν;) την αμοιβή και τα έξοδα του πραγματογνώμονα, δεν θέλω να παρακολουθήσω την εξέλιξη μιας τέτοιας υπόθεσης. Θέλω να πω δυο απλά πράγματα.
Το αποτέλεσμα είναι ότι η συγκεκριμένη εταιρεία χάνει δυο-τρια συμβόλαια αυτοκινήτου, ένα τουλάχιστον συμβόλαιο πυρός και ταυτόχρονα εμπεδώνει στους ενοίκους της πολυκατοικίας την άποψη ότι “οι ασφαλιστικές εταιρείες δεν χάνουν, ότι πληρώνουν σε κάποιον τα εισπράττουν από κάποιους άλλους!”
Υπερβάλλων ζήλος ενός υπαλλήλου του κλάδου αποζημιώσεων; Πάγια τακτική της νομικής υπηρεσίας της εταιρείας; Εκτέλεση συγκεκριμένων εντολών της διοίκησης; Έχει σημασία; Αυτό που μένει είναι ότι και από το μικρό αυτό γεγονός δημιουργήθηκε (δικαίως ή αδίκως) μια αρνητική εικόνα για την ασφαλιστική αγορά στην κοινωνία των λίγων οικογενειών της συγκεκριμένης πολυκατοικίας. Και τα αρνητικά ξέρουμε όλοι πόσο γρήγορα και εύκολα αναπαράγονται στο οικογενειακό, φιλικό ή επαγγελματικό πεδίο.
Οι επανεισπράξεις αποτελούν βασικό στοιχείο λειτουργίας μιας ασφαλιστικής εταιρείας. Ένα φιλτράρισμα όμως θεωρώ ότι είναι αναγκαίο. Άλλο επανείσπραξη από τον πραγματικά τρίτο υπαίτιο μιας μικρής ή μεγάλης ζημιάς, ανεξαρτήτως κλάδου και άλλο επανείσπραξη μέσα από τον ίδιο τον πυρήνα του αποζημιωθέντος. Τουλάχιστον, σε αυτές τις περιπτώσεις, ας υπάρχει ξεκάθαρη ενημέρωση πριν την αποζημίωση, όχι απλά το δυσνόητο για τους περισσότερους κείμενο της εξοφλητικής απόδειξης. Όλοι θα βγουν κερδισμένοι!
ΥΓ
Η προσέγγιση της επανείσπραξης μέσω ενός ασφαλιστηρίου αστικής ευθύνης της πολυκατοικίας (αν υπάρχει) έχει σωστή βάση, αλλά δεν αλλάζει το κλίμα και τις εντυπώσεις που περιέγραψα. Ας δούμε την καθημερινότητα, την πραγματικότητα, την ασφαλιστική συνείδηση του καθενός μας, αλλά και αυτήν που όλοι, ως αγορά, έχουμε καλλιεργήσει στην κοινωνία, και ας μην ψάξουμε για δικαιολογίες, ας μην μιλήσουμε για μια ακόμη φορά για όλους τους άλλους που δεν ασφαλίζονται, που φταίνε, που… καλά να πάθουνε. Ας πλησιάσουμε διαφορετικά τη κοινωνία και τα γεγονότα…
