Από την πλευρά του τραπεζικού υπαλλήλου.

«Άστα Άρη, έχουμε γίνει ασφαλιστές, βαρέθηκα.»

Αυτά ήταν τα πρώτα λόγια ενός υπαλλήλου υποκαταστήματος μεγάλης τράπεζας από την Αθήνα. Και η συζήτηση που ακολούθησε, άξιζε τον κόπο!

Η αλήθεια είναι πως συνήθως βλέπουμε την κατάσταση με τον τραπεζικό ανταγωνισμό, τον οποίον μάλιστα πολλοί χαρακτηρίζουν αθέμιτο, μόνο από την δική μας πλευρά. Τον βλέπουμε με τα μάτια του διαμεσολαβητή που χάνει πελάτες. Ποτέ δεν αναρωτηθήκαμε τι συμβαίνει από την πλευρά των υπαλλήλων και πώς βλέπουν την κατάσταση με τα δικά τους μάτια.

Στην ερώτηση μου αν η εξέλιξή τους ως υπάλληλοι εξαρτάται από τον τζίρο ασφαλίστρων που θα «φέρουν» στο υποκατάστημα, η απάντηση ήταν η αναμενόμενη.

«Σαφώς και παίζει ρόλο. Είναι ένα από τα κριτήρια που θα βαθμολογηθούν και θα προσμετρηθούν στην γενική εικόνα του κάθε υπαλλήλου όταν θα έρθει η ώρα της προαγωγής ή της προώθησης σε μια νέα θέση. Και το κριτήριο αυτό είναι συγκεκριμένο, πόσα «κομμάτια» πούλησες το τελευταίο χρόνο; Όσα περισσότερα, τόσες περισσότερες ευκαιρίες για να ανεβείς βαθμίδα στο υποκατάστημα!»

Και χωρίς να τον ρωτήσω, αναφώνησε κάποια στιγμή από μόνος του: «Δεχόμαστε τεράστιες πιέσεις για να συνάψουμε ασφαλιστήρια συμβόλαια. Είναι συνεχώς πάνω από το κεφάλι μας και αυτό είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο»!

Όταν τον ρώτησα ευθέως αν λαμβάνουν κάποιου είδους προμήθεια και αν ναι, ποιο είναι αυτό το ποσοστό, η απάντηση ήταν κάθετα αρνητική.

«Δεν λαμβάνουμε προμήθειες επί των πωλήσεων. Και δεν έχει πέσει στην αντίληψή μου κατάστημα ή τράπεζα που να δίνει προμήθειες επί των ασφαλίστρων σε υπαλλήλους. Είτε ως «προμήθειες» είτε ως bonus.»

Η συζήτηση γινόταν όλο και πιο ενδιαφέρουσα. Του έθεσα ευθέως το ερώτημα, αν αυτός αλλά και οι συνάδελφοί του τραπεζικοί που ενημερώνουν τον κόσμο, πέρα από την πιστοποίηση που έχουν (αν έχουν όλοι) είναι ενημερωμένοι οι ίδιοι για τα ασφαλιστικά προϊόντα, πόσο σίγουροι νιώθουν για αυτά που λένε στους πελάτες και κυρίως, αν γνωρίζουν την ευθύνη που έχουν απέναντί τους. Αφού με κοίταξε με νόημα, η απάντησή του ήταν… ποταμός!

«Έχουμε κουραστεί να κάνουμε σεμινάρια, να παρακολουθούμε ενημερώσεις, να συμμετέχουμε σε meetings και παρουσιάσεις προϊόντων που μας έρχονται στο κατάστημα. Έχουμε ξεχάσει ποια είναι η κανονική μας δουλειά και ώρες-ώρες έχουμε την αίσθηση ότι είμαστε ασφαλιστικοί διαμεσολαβητές που το μόνο που κάνουμε από το πρωί μέχρι το απόγευμα είναι να ενημερώνουμε και να συμπληρώνουμε προτάσεις κατοικιών, ζωής και υγείας. Για το αυτοκίνητο ούτε λόγος, είναι συνεχείς οι αιτήσεις. Δεν μας αφήνουν σε «χλωρό κλαρί». Βέβαια, τα σεμινάρια δεν γίνονται μόνο από τα αρμόδια στελέχη των τραπεζών. Έχουμε συνεχώς δίπλα μας και τις ασφαλιστικές εταιρείες που συνεργαζόμαστε, οι οποίες είναι πάντα πρόθυμες να μας υποστηρίξουν όταν το χρειαζόμαστε».

Τελειώνοντας τον ενδιαφέροντα αυτόν διάλογο, θέλησα να μάθω τις αντιδράσεις του κόσμου, των πελατών της τράπεζας, για το πώς συμπεριφέρονται, αν προσέχουν ή αν απλώς ακούνε.

«Οι πελάτες μας είναι δεκτικοί», μου απάντησε. «Ακούνε και μάλιστα πολύ προσεκτικά. Έχουν και ερωτήσεις, εκφράζουν απορίες. Αυτό πιστεύω ότι συμβαίνει γιατί καταλαβαίνουν αμέσως ότι έχουμε μία ολοκληρωμένη εικόνα για τον κάθε πελάτη. Έχουμε το δάνειό του, τους τραπεζικούς του λογαριασμούς, ίσως και κάποια άλλη ασφάλεια. Έτσι, δέχονται την ενημέρωση. Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που είναι αρνητικοί, αλλά σκέψου ότι καθημερινά ενημερώνουμε εκατοντάδες πελάτες. Ένα μικρό ποσοστό αυτών να κερδίσουμε, ο στόχος έχει επιτευχθεί.»

Θα μπορούσαμε να μιλάμε ώρες. Για την τράπεζα, για την οικονομία, για την αγορά. Είχε νόημα; Ο φίλος τραπεζικός επιβεβαίωσε όλα αυτά που ξέρουμε. Πίεση και εκμετάλλευση της δεσπόζουσας θέσης των τραπεζών προς τους πελάτες, χρησιμοποίηση των οικονομικών τους στοιχείων που είναι υποχρεωμένοι να δώσουν, αφού τα πάντα γίνονται υποχρεωτικά μέσω των τραπεζών. Αλλά ταυτόχρονη πίεση και «εκμετάλλευση» των τραπεζικών υπαλλήλων.

Βέβαια υπάρχει και ο αντίλογος. Η τράπεζες είναι επιχειρήσεις και θα αξιοποιούν κάθε δυνατότητα που τους δίνουν οι νόμοι. Αν χρησιμοποιούν θεμιτά ή αθέμιτα μέσα, αυτό είναι στην κρίση των εποπτικών αρχών.  Οι καταγγελίες υπάρχουν, ατομικά ή συλλογικά, αλλά δυστυχώς δεν μαθαίνουμε τα αποτελέσματά τους.

Αυτοί που σίγουρα δεν φταίνε είναι οι καταναλωτές, οι πελάτες των τραπεζών. Πολύ περισσότερο στις σημερινές εποχές που πολλές ασφαλιστικές εταιρείες (αλλά και διαμεσολαβητές)  κατάφεραν με συνεχείς διαφημίσεις και προσφορές να πείσουν τον καταναλωτή ότι το σημαντικότερο κριτήριο για την αγορά ενός ασφαλιστικού προγράμματος είναι η… χαμηλή του τιμή! Και μετά μιλάμε για ασφαλιστική συνείδηση!

Share on facebook
Share on twitter
Share on linkedin
Share on email
Share on print

Ετικέτες

[adrotate banner="18"]
[adrotate banner="5"]
[adrotate banner="6"]

Πρόσφατα Άρθρα

Follow Us

[et_bloom_inline optin_id="optin_3"]